Στενωμένες αρτηρίες & πόνος στα πόδια

Ο Δρ. Μάριος Αγαθαγγέλου πραγματοποιεί αγγειοπλαστική και τοποθέτηση στεντ για στενωμένες αρτηρίες σε Λευκωσία και Λεμεσό — καλύπτεται από το ΓεΣΥ, 0€ για τους δικαιούχους. Η αγγειοπλαστική αντιμετωπίζει στενωμένες ή αποφραγμένες αρτηρίες — συχνότερα στα πόδια (περιφερική αρτηριακή νόσος) — μέσα από τομή 1–2 mm. Ένα μπαλόνι διαστέλλει ήπια τη στένωση από μέσα· όπου χρειάζεται, ένα στεντ κρατά το αγγείο ανοιχτό.

Η ροή αποκαθίσταται στο τμήμα που αντιμετωπίστηκε. Η απόσταση βάδισης και ο πόνος ηρεμίας συνήθως βελτιώνονται και τα τραύματα λαμβάνουν την αιμάτωση που χρειάζονται για να επουλωθούν — χωρίς ανοιχτή αγγειοχειρουργική επέμβαση.

Αποκατάσταση της ροής Τομή 1–2 mm Δυνατότητα διάσωσης άκρου Σύντομη νοσηλεία

Η επέμβαση καλύπτεται πλήρως από το ΓεΣΥ. Γίνεται ως εσωτερικός ασθενής, και η νοσηλεία περιλαμβάνει τη θεραπεία — δεν πληρώνετε τίποτα για την επέμβαση.

Χωριστά από αυτό, η επίσκεψη στο εξωτερικό ιατρείο — η αρχική εκτίμηση, όπου κρίνεται αν σας ταιριάζει η θεραπεία — μπορεί να έχει μικρή συμμετοχή, συνήθως 0–10 €, όπως ισχύει για κάθε επίσκεψη σε ειδικό εντός ΓεΣΥ.

Η συμμετοχή είναι ανά δραστηριότητα και σταματά μόλις οι συνολικές σας συμμετοχές για τη χρονιά φτάσουν τα 150 € — από εκεί και πέρα δεν πληρώνετε τίποτα. Για ορισμένες κατηγορίες δικαιούχων ισχύουν διαφορετικά όρια.

Και στις δύο περιπτώσεις χρειάζεστε έγκυρο παραπεμπτικό, από τον προσωπικό σας ιατρό ή από ειδικό ιατρό.

Εκτός ΓεΣΥ ή με ιδιωτική ασφάλιση; Σας δίνουμε τα έγγραφα που ζητά ο ασφαλιστής σας και σαφή εκτίμηση κόστους στο ραντεβού, πριν αποφασίσετε οτιδήποτε.

Ο πόνος στα πόδια στο περπάτημα που υποχωρεί με την ανάπαυση (διαλείπουσα χωλότητα) και ο πόνος που υπάρχει και σε ηρεμία ή το τραύμα που δεν επουλώνεται δεν είναι το ίδιο πράγμα. Το δεύτερο απειλεί το άκρο και χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση — αν έχετε πόνο σε ηρεμία ή πληγή που δεν κλείνει, μην περιμένετε. Το πρώτο, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν αντιμετωπίζεται πρώτα με επέμβαση.

Το πόδι που πονά στο περπάτημα σπάνια χάνεται. Αξίζει να το ακούσετε πρώτο, γιατί ο φόβος του ακρωτηριασμού είναι συνήθως δυσανάλογος με αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα: στους περισσότερους ανθρώπους με χωλότητα η απόσταση που περπατούν μένει σταθερή ή αλλάζει αργά, μέσα σε χρόνια.

Πόσο μακριά φτάνει; Στη βιβλιογραφία που συνοψίζει τη φυσική πορεία της διαλείπουσας χωλότητας, περίπου ένας στους τέσσερις βλέπει τα συμπτώματά του να επιδεινώνονται με τα χρόνια, ενώ ένας έως τρεις στους εκατό φτάνουν τελικά σε μεγάλο ακρωτηριασμό.

Ο πόνος όμως που σας ξυπνά τη νύχτα, ή η πληγή στο δάχτυλο ή στη φτέρνα που δεν κλείνει, δεν ανήκουν στην ίδια ιστορία. Εκεί η αιμάτωση δεν επαρκεί ούτε για την ηρεμία, και ο χρόνος μετράει αλλιώς.

Σε ολλανδική μελέτη 150 ανθρώπων με απειλούμενο άκρο, των οποίων οι αρτηρίες δεν μπορούσαν να διανοιχθούν, στα πέντε χρόνια περίπου ένας στους τρεις είχε χάσει το πόδι και περίπου ένας στους τρεις είχε πεθάνει. Οι περισσότεροι ακρωτηριασμοί έγιναν μέσα στον πρώτο χρόνο.

Το δύσκολο με αυτή τη δεύτερη κατάσταση είναι ότι δεν προειδοποιεί πάντα. Όταν συνυπάρχει διαβήτης, η νευροπάθεια απαλύνει τον πόνο, και το πρώτο σημάδι μπορεί να είναι μια πληγή που εμφανίστηκε χωρίς να τη νιώσετε. Γι’ αυτό ένα διαβητικό πόδι εξετάζεται τακτικά· δεν περιμένουμε να παραπονεθεί.

Η αναμονή δεν κοστίζει το ίδιο σε κάθε αρτηρία. Μια στένωση λίγων εκατοστών αντιμετωπίζεται ευκολότερα από μια απόφραξη που έχει καταλάβει όλο το μήκος του αγγείου, και τα λεπτά αγγεία κάτω από το γόνατο έχουν τη δική τους δυσκολία. Δεν είναι λόγος να πάρετε απόφαση σήμερα — είναι λόγος να γίνει η απεικόνιση, ώστε να ξέρετε πού βρίσκεστε.

Δύο διαφορετικά χρονοδιαγράμματα, λοιπόν, και μόνο η εξέταση δείχνει σε ποιο ανήκετε. Αν πονάτε μόνο περπατώντας, έχετε χρόνο. Αν πονάτε ξαπλωμένος ή έχετε πληγή που δεν κλείνει, δεν είναι κάτι που περιμένει.

Κι αν αυτή τη στιγμή δεν ξέρετε σε ποια από τις δύο ανήκετε — αυτό ακριβώς έρχεστε να μάθετε. Η πρώτη επίσκεψη δεν σας δεσμεύει σε τίποτα.

Για τη διαλείπουσα χωλότητα, οι ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες τοποθετούν το επιβλεπόμενο πρόγραμμα άσκησης ως πρώτη γραμμή θεραπείας — πριν από την αγγειοπλαστική. Δεν είναι παρηγορητική συμβουλή: σε συγκεντρωτικές αναλύσεις μελετών, η επιβλεπόμενη άσκηση αυξάνει σημαντικά την απόσταση που μπορείτε να περπατήσετε πριν πονέσετε.

Μαζί με αυτό μετράνε η διακοπή του καπνίσματος και η ρύθμιση της πίεσης, του σακχάρου και της χοληστερόλης — γιατί οι στενωμένες αρτηρίες στα πόδια είναι δείκτης για την καρδιά και τον εγκέφαλο, όχι μόνο τοπικό πρόβλημα. Η αγγειοπλαστική έχει τη θέση της όταν αυτά δεν επαρκούν, ή όταν το άκρο απειλείται.

Οι συνήθεις επιπλοκές εμφανίζονται στο σημείο της παρακέντησης, στη βουβωνική χώρα: ένας μώλωπας που απλώνεται τις πρώτες ημέρες, ευαισθησία όταν κάθεστε, καμιά φορά μία μικρή σκληρία κάτω από το δέρμα. Και τα τρία υποχωρούν μόνα τους.

Όταν η αιμορραγία είναι πιο εκτεταμένη τότε χρειάζεται αντιμετώπιση. Η περίπτωση αυτή όμως είναι ασυνήθιστη. Σε αμερικανική εθνική καταγραφή περίπου 95.000 προγραμματισμένων επεμβάσεων στις αρτηρίες των ποδιών, συνέβη σε 2 στους 100.

Μέσα στην ίδια την αρτηρία δύο πράγματα μπορούν να πάνε στραβά, και τα δύο σε λιγότερους από 1 στους 100 της ίδιας καταγραφής: να τραυματιστεί το τοίχωμα από το σύρμα ή το μπαλόνι, ή ένα τμήμα της πλάκας να παρασυρθεί προς τα κάτω και να φράξει ένα μικρότερο αγγείο. Και τα δύο φαίνονται επί τόπου στην απεικόνιση και αντιμετωπίζονται στην ίδια συνεδρία.

Δύο πράγματα αλλάζουν τα δεδομένα: οι νεφροί και η καρδιά. Η επέμβαση απαιτεί σκιαγραφικό, που μπορεί να επιβαρύνει τους ήδη εξασθενημένους νεφρούς. Στην ίδια καταγραφή περίπου 1 στους 100 είχε καρδιακό επεισόδιο σχετιζόμενο με την επέμβαση. Γι’ αυτό η νεφρική λειτουργία και το καρδιολογικό ιστορικό ελέγχονται πριν, και κάποιες φορές αλλάζουν το σχέδιο ή τη σειρά των βημάτων.

Μερικές φορές το σύρμα δεν περνά. Μια παλιά, ασβεστωμένη απόφραξη αντιστέκεται σε κάθε ορθόδρομη προσπάθεια, και τότε δοκιμάζεται η ανάδρομη προσπέλαση, μέσα από ένα αγγείο πιο χαμηλά. Σε δύο δημοσιευμένες σειρές ακριβώς τέτοιων περιπτώσεων — εκεί όπου ο συνήθης δρόμος είχε ήδη αποτύχει — η αρτηρία τελικά διανοίχθηκε σε περίπου 9 στους 10. Όταν δεν διανοίγεται, η επέμβαση σταματά εκεί· η εικόνα που πήραμε δείχνει ποιο είναι το επόμενο βήμα, και η χειρουργική παράκαμψη παραμένει στο τραπέζι.

Η διαφορά που μετράει περισσότερο από κάθε επιπλοκή είναι ότι η αρτηρία μπορεί να ξαναστενέψει και να χρειαστεί δεύτερη επέμβαση. Σε αμερικανική σειρά 448 ανθρώπων που αντιμετωπίστηκαν για χωλότητα, περίπου 1 στους 8 έφτασε σε απειλούμενο άκρο μέσα σε παρακολούθηση περίπου τεσσάρων ετών.

Αξίζει επίσης να ξέρετε τι δεν λύνει η αγγειοπλαστική. Δεν είναι κάθε πόνος που σας σταματά στο περπάτημα αρτηριακός — η στένωση του σπονδυλικού σωλήνα και η αρθρίτιδα του ισχίου δίνουν παρόμοια εικόνα. Γι’ αυτό η εκτίμηση πριν δεν περιορίζεται στα αγγεία.

Μετά την επέμβαση το σημείο της παρακέντησης πιέζεται μέχρι να ασφαλίσει και παρακολουθείται για λίγες ώρες· οι περισσότεροι περπατούν την ίδια ημέρα. Το πλάνο παρακολούθησης ορίζεται εξατομικευμένα, και μέσα σε αυτό το περπάτημα και η φαρμακευτική αγωγή δεν είναι συμπλήρωμα της επέμβασης: είναι αυτό που κρατάει ανοιχτό το αποτέλεσμά της.

Συλλογιστείτε τα νούμερα που σας έχω παραθέσει. Καμία ερώτηση δεν είναι ντροπή να ειπωθεί.

Οι κλινικές αναφορές αυτής της σελίδας ακολουθούν τις κατευθυντήριες οδηγίες της European Society for Vascular Surgery για την περιφερική αρτηριοπάθεια και τη διαλείπουσα χωλότητα, καθώς και δημοσιευμένες μελέτες επιβλεπόμενης άσκησης. Οι αριθμοί στις ενότητες για τους κινδύνους και για την αναμονή προέρχονται από εθνική καταγραφή αγγειακών επεμβάσεων και από δημοσιευμένες μελέτες παρακολούθησης, καταγεγραμμένες μία προς μία στο μητρώο τεκμηρίωσης του ιστότοπου. Περιγράφουν τις μεθόδους γενικά· δεν αποτελούν συμβουλή για τη δική σας περίπτωση.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ +357 96 973434